In deze tijden lijken haasten, rennen en snel nog even dingen doen te worden verkozen boven vertragen, rusten en reflecteren. Terwijl er een ongelofelijke meerwaarde zit in dat soort werkwoorden. In dat soort ‘wachten’. Wanneer was het voor jou de laatste keer dat je de tijd hebt laten verstrijken en erin bent opgegaan?

We nemen bijna geen tijd meer voor wachten. We hoeven ook niet veel meer te wachten. We haasten ons door ons leven heen. En als we al even moeten wachten, gaan we iets opzoeken of communiceren op ons mobieltje. Soms sta je ineens stil en moet je wachten. En dat kan zo’n verademing zijn. Eindelijk even nergens naartoe of niks te doen. Alleen maar wachtend en passief bewustzijn.

In de tijd dat je stopt met doen en even wacht, kan je energie even neerdalen in je lijf en hoofd. Zo’n nul- of stiltemoment geeft je fysiek en geestelijk iets terug zonder dat je je dat misschien realiseert. Bezinning of juist helemaal geen gedachten, zin of bezinning.

Wij laten jou als lezer even wachten op onze nieuwe collega. Ze is er! Maar we zijn bezig om haar op de juiste wijze te introduceren. Zoals haar en ons dat goed lijkt. Even wachten dus nog. We laten de tijd even z’n ding doen. Wordt vervolgd!